...$oLiTuDE....

SOLITUDE

Solitude is something we sometimes crave.

I am craving that now.

It’s not because I feel overwhelmed in my life,

because I don’t.

I suppose I need a quiet space and unlimited amount

of time to sort out my thoughts, sort out my feelings.

I usually reach a point where I crave it like a person

would crave to satisfy their addiction.

I need to satisfy my need, my desire, my craving.

My mind is a jumbled mess inside.

There is so much to think about, yet they are thoughts

that I wish to hide away. It’s hard facing reality sometimes.

The harsh realities of life need to be confronted,

but sometimes they bring with them so much pain.

My place of solitude and the place I crave the most is the beach.

I close my eyes and I can hear the waves crashing

against the shore. I can feel the sun beaming down on my face,

spreading warmth throughout my body. The sand would be

squishing between my toes and the ocean breeze would be

blowing against my face.

All of life’s answers are lying in the vast ocean.

I believe that.

With the ocean’s breeze comes peace and serenity.

You can smell it blowing off the water’s surface.

You can smell it in the air. It’s within your grasp.

All you have to do is empty your mind and inhale deeply.

Cleanse your soul with the salty air and let it refresh you.

I need that, even at the expense of feeling pain and

at the expense of my tears. I crave the solitude,

even if it’s for a short period of time.

I seem to crave it most when I need someone

the most. I don’t know why.

During the times when I crave a hug, a human touch,

I withdraw inside of myself.

I suppose I am too proud or ashamed to admit that

I may have a weakness, even if it is a weakness we all experience.

I crave human touch now.

A loving touch.

A lap to lie my head upon.

To feel taken care of.

It’s all so silly.

It is….

Isn’t it?

HABANG AKO'Y WALA...............

"My Life Without Me" Yan ang kasalukuyang stage ng buhay ko ngayon… parang tipong living dead ika nga ng marami. Nararamdaman kong, ang pag-iral ko ngayon ay bunga lamang ng hangaring magpatuloy upang maranasan ang muling pagkabuhay.

Matagal na akong patay, siguro dalawampung taon na ang nakalilipas nang unti-unting iwanan ako ng aking sarili. Simula nang mamulat ako sa katotohanan ng buhay at nagkaroon ng mga responsibilidad na idinikta ng lipunang kinalakihan.

Nag-aral at pumasok sa eskwela upang magkaroon ng karunungang nararapat para sa isang babaeng lumalaki o nagdadalaga, nakihalubilo sa mga taong unti-unti ring namamatay, nangarap katulad ng tipikal na pangarap ng marami, ang makatapos sa pag-aaral, magkaroon ng magandang career, magkaroon ng magandang hanap-buhay, magkapamilya, yumaman, maging marangya, bumili ng mga naisin, magkaroon ng mga material na bagay na hinahangad din ng karamihan.

Lumigaya? Hindi ko alam… sapagkat ang mga panandaliang kaligayang nararanasan ko sa ngayon ay mababaw, hindi tumitiim at kayang burahin kaagad-agad ng mga mababaw at tipikal na problemang kinakaharap din ng mga katulad ko.

Sa gitna ng pagiging paslit o isang uugod-ugod na matanda ay kawalan… namuhay tayong parang mga patay o manikang de makina na pinapatakbo lamang ng hangaring mai-ahon ang pang-araw araw na buhay, yung tipong “just for the sake of survival”. Walang kahulugan, walang patutunguhan, mababaw, at mabilis ang pagdaan ng mga araw na halos paulit-ulit lang.

Alam ko, matagal pa bago ko muling maranasan ang “mabuhay” katulad ng mga batang paslit, na walang paki-alam at hindi apektado sa kababawan ng mga matatandang nakapaligid sa kanila. Kung maari ko lamang ibalik ang nakraan, napakasarap maging bata… ang maging totoo, inosente at makatikim ng totoong kaligayahan o ang makaranas ng totoong pait.

Sabi nga ng isang kaibigan, tayo ay nabuhay lamang ng totoo noong tayo ay mga batang paslit lamang at muling manunumbalik ito kapag tayo ay matandang ugod-ugod na, nakaupo sa duyan o tumba-tumba habang sinasariwa ang mga nakaraan at muling tinitimbang ang mga desisyon at mga karanasan bilang isang tao. Minsan ay mapapangiti tayo, o mapapaluha sa ating pagbabalik tanaw. Subalit mas mararamdaman natin ang pag-inog ng mundo, ang tibok ng ating puso, ang malalalim na buntunghininga, maging ang damyo ng hangin sa ating mga pisngi.

At handa kong hintayin ang mga sandaling iyun gaano man katagal, o ilang raw at taon mang paulit-ulit at walang kahulugan ang aking maranasan. Sa ngayon ihahanda ko na muna ang duyan o ang tumba-tumbang uupuan ko para sa pagdating ng panahong iyun.

Habang may buhay, may pag asa...

Habang may buhay, may pag asa...

Unti-unting nagliliwanag ang karimlan
Tila bagong pag asa yaring masisilayan
Heto ako at muling nangangarap
Ang damdaming ito ay walang kasing sarap

Dinuduyan ako ng malamyos mong tinig
Ikaw ba’y isang anghel na nagmula sa langit?
Tinutunaw ako ng iyong mga titig
Pangarap ko sana’y huwag mong ipagkait

Kumpleto na sana ang lahat sa buhay kong ito
Ang kulang na lang ay malaman ang totoo
Anghel na walang pakpak, sa aki’y huwag magbiro
Baka pangarap ko, sa isang iglap maglaho....

Ako napapaisip kung may pag-asa pa nga ang Pilipinas...

Sa akin po- May pag-asa pa ang Pilipinas!

Palagay ko nasa mga kamay natin ang pag-asa hindi sa pilipinas
o sa mga namumuno dito.Times like these, kelangan ng konting diskarte at innovation..
Desperate times needs desperate moves.But seriously, I think meron, lalo na after GMA's term.
It will take a long time pero mukhang meron talaga. A lot of NGOs are working hard and some of them are succeeding.
Education is key. An educated population is an educated electorate.The important thing,
I believe, is to disregard the presence of the government. Personal opinion ko lang.
Kung tangalin mo ang gobyerno sa equation, may pag-asa kasi maraming Filipino,
local at abroad, ang handang tumulong.Mawawalan lang ng pag-asa ang Pilipinas kung lahat ng pinoy mawawalan ng pag-asa.
disiplina at dedikasyon sa trabaho ang kailangan ng pilipino para umunlad ang pinas, pero papaano?
lumarga ka lang sa edsa daming jaywalkers
manood ka ng XXX dami mong malalaman na manloloko ng produktong gawa nila.
mga barangay hall na ginagawang bahay ng mga punong barangay
mga walang silbing municipal engineers na nagaapruba ng mga delikadong billboards at mga dormitoryong walang safety precautions at fire exits
gobyernong walang inatupag kundi ang magagawan ng kapangyarihan at kurakot sa kaban ng bayan (meron pa bang laman?)
mga drayber nga pangpublikong sasakyan na nagsasakay at nagbababa ng pasahero sa gitna ng kalsada
mga pasaherong pumapara kahit saan, wag lang sa bus/jeepney stop para di na maglakad
I don't believe the country is hopeless. It will take a loong uphill climb for those who want changes.
I dont even watch tv news or listen to politicians, they will just waste your time. For me,
I won't even bother thinking about going back home for good or posting in a Pinoy forum if I think it's hopeless.
there are like-thinking people like in the NGO's who in their little ways may form diffrerent seeds around the country to have some meaningful changes.
In the meantime, you must also make some living...

Kailangan lang tumingin sa paligid, pero way past the ugliness and imperfections. I witness that everyday-
Yung mga bulok na pulitiko, mandurugas na tindero, balahura na drayber, insensitive at mapapel na hospital administrator - kakaunti lang yan kumpara sa mabubuting Pinoy na handang magsakripisyo at maglingkod sa bayan, nasaang bahagi man sila ng mundo. Ang suma-tutal, TAYO yung pag-asa ng bayan.
But again, araw-araw may patunay na may pag-asa pa ang Pilipinas.
Ibig sabihin ay hindi pa nahahatulan ng bitay ang bansa natin. At habang may sumasagot pa na MAY PAG-ASA PA ANG PILIPINAS! nang hindi labas sa ilong, we have nowhere else to go but up.
Never stop hoping for our country.
Never stop caring for our people.
Demand greatness from ourselves as Filipinos.
Be an inspiration to other Filipinos.

And for those who believe in God: Hindi mo mahal ang Diyos kung hindi mo mahal ang Pilipinas.